Ieder land had zijn eigen prioriteiten. Naast de goede wil  was er ook het economische belang.

Er is tenslotte na veel vergaderen en ingrijpen van de regeringsleiders van Amerika en China een akkoord bereikt dat door alle landen is ondertekend. Niet bindend.

Niet bindend is echter niet vrijblijvend, het ontslaat niemand van de plicht om de CO2 uitstoot te verminderen, ook mij en u niet.

Maar wat mij nu tijdens de hele top heeft verbaasd is dat er zoveel mannen waren. Mannen waren in beeld, mannen deden verslag op TV en in de kranten, mannen, geïnterviewd door mannen. Waar waren de vrouwen ?

In de twee kranten die ik lees stonden soms korte berichten van vrouwelijke journalisten. Zij schreven ook bijna altijd over vrouwen op de conferentie. Er waren veel vrouwen, ze zullen ook het woord gevoerd hebben, maar er was geen journalistieke belangstelling voor.

Er was een uitzondering: Wangari Maathai,  Keniaanse Nobelprijswinnaar voor de Vrede. Zij kreeg die voor haar inzet voor duurzame ontwikkeling . Zij kreeg aandacht en maakte op een geweldige manier duidelijk dat het Congolese oerwoud moet worden gered, om als continent te overleven.

Zij was de stem van Afrika, ze was de stem van de vrouwen.

Hoe zou het gaan als naar Mexico in 2015 vooral vrouwelijke journalisten worden gezonden?

Anne Hunse
Lid van de projectgroep Maatschappij – Internationaal 4VO