Vorig jaar was ik op de jaarlijkse open dag van de gevangenis. Een interessant bezoek, ik kan het u aanraden ook al is alles er kil en efficiënt. Het meest trieste vond ik de warme maaltijd voor die dag.

Een bord doorgekookte macaroni, met wat ondefinieerbare rode en roze sliertjes en als toetje een plastic bakje witte drilpudding. Halal, dat wel en hygiënisch afgedekt met strak getrokken vershoudfolie, maar verder straalde alles aan dat bord uit dat de cateraar met de goedkoopste offerte het boevenmaal mocht bereiden. Dat kale bord macaroni op een tafeltje daar in de gang van de gevangenis, liet me de volle triestheid van de bajes voelen. Voor mij was het klip en klaar dat een misdadiger met dit bord eten nooit tot inkeer kon komen; het was geen voedsel, het was de noodzakelijke hoeveelheid calorieën. Als ik dit moest eten zou ik er agressief van worden. En dat is ook precies wat er gebeurt met de gevangenen. Er bestaat zelfs een Amerikaans onderzoek dat aantoont dat gevangenen met een dieet van veel suikers en koolhydraten (normale gevangeniskost) veel agressiever reageren dan gevangenen die verse groenten en vezelrijk eten kregen. Blijkbaar heb je via voeding invloed op het gevoelsleven. Dat is iets wat we intuïtief misschien wel weten maar toch verontrust het me. Stel dat er een kern van waarheid in zit; hoe zit dat dan met de magnetronmaaltijden in verzorgingstehuizen en ziekenhuizen? Hoe zit dat dan met de maaltijd in het bejaardenhuis van mijn moeder waar de eigen kok net is vervangen door een prijsvechtende cateraar. Wat doet eten met al die mensen die afhankelijk zijn van zo’n instellingshap? Ach, ze zullen in het bejaardenhuis wel niet meteen agressief worden. Maar toch, het lijkt wel of de geraniums in de vensterbanken, sinds de eigen kok weg is, plotseling opbloeien. Het zal toch niet door het eten komen? Welnee het is gewoon de tijd van het jaar, toch??

Phileen Meertens

Vertegenwoordiger 4VO naar Biologica